Inez, 31 maart 2011
Maleisië Kuala Lumpur 32°

Exit

Pfff, ik verveel me. Zit al zes uur in het vliegtuig films te kijken, sudoku te doen, boek te lezen, om me heen te staren en een beetje dutten. Mijn geduld is bijna op. Als je dan toch naar huis gaat dan wil je er ook gewoon zijn. Maar goed, dus nog een uurtje of dertien op transport te doden en het in Kuala Lumpur nieuw aangeschafte laptopje er bijgepakt. Dan maar een afsluit blog maken. Want ja, dit is echt de laatste!

Na een klein weekje in Muinee te hebben geluierd richting Ho Chi Min vertrokken, het huidige Saigon. Daar een paar daagjes cultuur, maar met name uitlaatgassen gesnoven. Bij aankomst werden we bij de bus opgewacht door een tandloze mevrouw die ons een kamer bij haar thuis voor tien dollar beloofde. Prima, wij even kijken. En zo hebben we ons verblijf in Saigon doorgebracht bij Heng en zijn vrouw. Hele lieve Vietnamese mensen die hun twee enige slaapkamers verhuren aan toeristen. Spik en span, maar heeeeet! Zelfs sliepen ze op de vloer bij de entree als wacht bij de deur. Samen met hun spastisch gehandicapte zoon, twee Chiwawa´s en een blind ander soort Swiffer woonden ze daar naar lijkt erg gelukkig. Elke dag kregen we een kopje suiker met wat citroenthee erover gesprenkeld en een stuk fruit. En maar lekker klessebessen over van alles en niks. Leuk hoor.

Verder was Saigon erg druk. Een echte grote stad. Zo veel scooters als daar rijden kun je niet voorstellen. Na een paar dagen besloten we een tussentripje te maken en zijn we twee dagen naar de Mekong Delta in het zuiden gegaan. Leuk, maar niks bijzonders (beetje verwend of verzadigd?). Terug in Saigon de bus naar de Cu Chi tunnels (of Gucci, zoals ik ze beter kan onthouden). Dit zijn de tunnels waar gedurende de oorlog in Vietnam de Vietcong zich schuilhield. Honderden kilometers tunnel waar sommigen jaren hebben gewoond. Als ratten onder de grond. Echt onvoorstelbaar. Uiteraard mochten wij ook een stukje tunnel doen en daar had ik ook heel erg naar ‘uitgekeken’, maar toen ik dat donkere gat inkeek brak mij hetzelfde zweet uit als in mijn vorige grot ervaring. Ik was even overtuigd dat we zouden verdwalen en hartstikke doodgaan daar beneden. Na wat pep talk van de Mies toch besloten te gaan en te blij er weer uit te zijn! Ik krijg het echt spaans benauwd bij de gedacht dat je daar moet wonen. Om dit gevoel nog wat kracht bij te zetten er nog een boekje over gelezen. Brrrr...

De 21ste gevlogen vanuit Saigon naar Kuala Lumpur, Maleisië. Heerlijk om weer eens op een vliegtuig ipv nachtbus te zitten en met een goed uur stonden we al weer in de hangars. WARM! Vrij snel de bus naar de Perenthian Islands gepakt. Nachtbus welteverstaan. Zo eentje die dan om negen uur vertrekt en je om vier uur ’s morgens je ergens op een benzinestation dropt. Die zijn echt het ergst. Tot acht uur op de eerste boot zitten wachten naar leek middenin een muggen kolonie. De boottrip was een redelijk drama. De schipper leek het amusant te vinden de speedboot zo hard mogelijk op de golven te laten stuiteren en daarmee elke keer een golf zeewater te scheppen. Al deed dat er uiteindelijk niet meer toe want halverwege de veertig minuten durende trip begon het te hozen. Monsoen voorbij? Doorweekt uitgestapt en in ons nieuwe onderkomen alles uitgehangen om te drogen. Het eiland zelf was schitterend. Geen verkeer, lekker eten en verder...tja, verder eigenlijk niks. Het gaf me de tijd om de eerste versie van mijn boek af te schrijven. En dat is gelukt, jiehoe!
De laatste dag begon het met regenen en hield het ook niet meer op. Man, wat kan vakantie dan zuur zijn. En het spettert daar niet zomaar, nee daar hebben ze echt een heel leger aan engeltjes ingezet om die emmers leeg te gooien. Geen redden meer aan. Hierdoor was ook onze snorkeltrip afgezegd, wat wel jammer was. Het bleef maar regenen en zo stonden we de volgende ochtend op de pier, te wachten op onze boot, die nooit kwam. Uiteindelijk geregeld op een andere boot mee te kunnen en daarmee te laat aangekomen voor onze bus aansluiting. Grrr...

Aangekomen in Kuala Lumpur hebben we gisteren de Petronas torens van dichtbij gekeken. Maar eigenlijk waren we met heel andere dingen bezig. De ouders van Mies hadden de dag ervoor een huisje voor ons in Breda bezichtigd en warempel, hij is aan ons toegewezen. Whaha! Hoe veel mazzel is dat?! Morgen gaat Mies tekenen en de sleutel ophalen. Wij hangen dus de komende dagen in de verf.

Tja, en daarmee is er een einde gekomen aan ons avontuur. Een jaar Zuid Afrika, anderhalf Malawi en een half jaar Zuid Oost Azië. What can I say? Het is iets om nooit te vergeten, natuur, avontuur, cultuur, onafhankelijkheid. Alles blijkt mogelijk, zolang je het doet. Zin om naar huis te komen? Ohw yes! Het grootste gemis als je wegbent zijn je familie en vrienden. Die bouw je niet even opnieuw ergens anders op. Kijk enorm uit naar de gemakken van het Westen, ouders, oma’s en opa (die allen dit avontuur hebben overleefd), vrouwengetreuzel (want daar blijkt Mies toch niet zo goed in), nieuwe uitdagingen en een eigen (goed) bed. Ga ik het niet missen? Vast wel, maar wat is er leuker dan het fantaseren over eventueelheden...

In elk geval heel erg bedankt voor jullie interesse en leuke reacties de afgelopen jaren!

Inez in Maleisië bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl